Nga Redaksia – Shqipëria po hyn çdo ditë e më shumë në një realitet absurd ku qytetari i zakonshëm trajtohet si problem, ndërsa shteti sillet si kujdestar i jetës private të njerëzve. Ndryshimet më të fundit në Kodin Rrugor kanë shkaktuar reagime të forta në opinionin publik, pasi parashikojnë kufizime për drejtimin e mjetit gjatë orëve të natës, nga ora 24:00 deri në 06:00, pa praninë e një drejtuesi shoqërues.
Ky vendim është parë nga shumë qytetarë si një tjetër hap drejt kontrollit të tepruar mbi jetën e shqiptarëve, në një kohë kur vendi po përballet me probleme shumë më të mëdha: varfëri, emigrim masiv, mungesë sigurie rrugore, korrupsion institucional dhe degradim të infrastrukturës.
Në vend që shteti të investojë në rrugë më të sigurta, sinjalistikë moderne, ndriçim publik apo kontrolle reale ndaj shkelësve të ligjit, barra po hidhet sërish mbi qytetarin e zakonshëm. Shqiptari që punon natën, studenti që kthehet vonë në shtëpi, emigranti që udhëton nga aeroporti apo çdo qytetar tjetër që lëviz pas mesnate, tashmë mund të përballet me kufizime të reja absurde.
Shumë njerëz po shtrojnë pyetjen: a po shkon Shqipëria drejt një modeli ku liria individuale kontrollohet me orar? Sepse në çdo shtet normal europian, ligji ndëshkon shkeljen dhe jo vetë lëvizjen e lirë të qytetarit.
Ekspertë të sigurisë rrugore kanë theksuar prej kohësh se aksidentet nuk ndodhin sepse dikush udhëton vetëm natën, por për shkak të mungesës së standardeve, korrupsionit në pajisjen me leje drejtimi, rrugëve të amortizuara dhe mungesës së kontrolleve serioze ndaj drejtuesve të papërgjegjshëm.
Por në Shqipëri duket se zgjidhja më e lehtë është kufizimi i qytetarit dhe jo përballja me problemin real. Kjo filozofi qeverisëse ka prodhuar një shoqëri të lodhur, ku njerëzit ndihen gjithnjë e më të survejuar dhe më pak të lirë në vendin e tyre.
Në vend që të ndërtohet një shtet që i shërben qytetarit, po ndërtohet një sistem që kërkon ta kontrollojë atë në çdo aspekt të jetës së përditshme. Dhe kjo është ajo që shqetëson më shumë shqiptarët sot: jo vetëm varfëria apo largimi masiv, por humbja graduale e lirisë.